چادرم حفظ می کند مرا در برابر سرمای جان کاه هرزگی این دوران.
دورانی که دخترکان به هوای نگاهی، زلف هایشان را در باد پاییزی رها می کنند.
و من چادرم را سفت می چسبم.
آخر می دانی رقص چادر من در بار از رقص موهای تو زیباتر است.
در این دورانی که حیا و عفت و غرور دخترکان سرزمینم مانند برگ پاییزی بر زمین می ریزد و از درخت دین جدا می شوند، و زیر پای مردم این شهر خورد خواهند شد،
آخرین برگ بر روی درخت باقی می مانم،تا رسیدن بهار.
تا آمدن حجت بن الحسن.
من با چادرم سربازی می کنم.برای امامم.
چه در گرمای 40 درجه چه در باران و برف.
جانبازی می کنم برای آمدنش.
چادرم یادگار بانوی دوعالم است.یادگار مادر
و این یادگاری که بوی کوچه های مدینه و صحرای کربلا و کوچه های شام را می دهد،
حافظ من می شود در روزهایی که دین فراموش شده است و مهدی فاطمه تنها

.

اللهم عجل لولیک الفرج